Mini Countryman – dane techniczne, wersje silnikowe, opinie

Mini Countryman, dostępny od 2010 roku, przeszedł trzy generacje i oferuje szeroką gamę jednostek – od oszczędnych diesli, przez klasyczne silniki benzynowe, aż po nowoczesny napęd elektryczny. Trzecia odsłona, produkowana od 2023 roku, po raz pierwszy wprowadza warianty bezemisyjne i jest wytwarzana w niemieckiej fabryce koncernu BMW. Szczegółowe parametry każdej wersji omawiamy w dalszej części artykułu.

Jak ewoluował model na przestrzeni trzech generacji?

Historia modelu rozpoczęła się oficjalnie podczas targów motoryzacyjnych w Genewie w 2010 roku. Był to pierwszy crossover brytyjskiej marki, stanowiący znaczące odejście od koncepcji małego, miejskiego hatchbacka. Pojazd od razu zyskał dwie pary drzwi bocznych, co podkreślało jego bardziej rodzinny i praktyczny charakter w stosunku do reszty gamy.

Pierwsza generacja, klasyfikowana początkowo jako crossover subkompaktowy, mierzyła 4097 mm długości przy rozstawie osi wynoszącym 2595 mm. Auto ważyło od 1265 do 1340 kg, a jego bagażnik oferował od 350 do 1170 litrów przestrzeni. W 2013 roku linię uzupełniono o trzydrzwiową odmianę Paceman, a rok później przeprowadzono lifting. Modernizacja objęła pas przedni, zderzaki oraz paletę silników, delikatnie podnosząc ich osiągi i obniżając zużycie paliwa.

Drugie wcielenie, zaprezentowane w październiku 2016 roku, wyraźnie urosło – jego długość wynosiła już 4313 mm, a rozstaw osi zwiększono do 2670 mm, co bezpośrednio przełożyło się na przestronniejsze wnętrze i większy bagażnik.

Druga odsłona, produkowana w latach 2017–2023, powstała na platformie pokrewnej z BMW X1. Dzięki temu model urósł, stając się pełnoprawnym crossoverem segmentu C. W 2019 roku gamę wzbogaciła hybryda plug-in. Trzecia generacja, debiutująca we wrześniu 2023 roku na targach w Monachium, mierzy już 4420 mm długości i 1610 mm wysokości. Po raz pierwszy zrezygnowano z produkcji w Wielkiej Brytanii na rzecz zakładów BMW w Lipsku, a stylistykę oparto na nowym języku „Charismatic Simplicity”.

Szczegółowe dane techniczne i silniki pierwszej generacji

Pierwsza odsłona korzystała głównie z czterocylindrowych jednostek rodziny N16 w układzie R4 o pojemności 1,6 litra, zarówno w wersjach wolnossących, jak i doładowanych. Dostępne były również wydajne diesle. Moment obrotowy w najmocniejszych odmianach benzynowych wspomagany był funkcją overboost, która chwilowo zwiększała siłę napędową. Każdy wariant można było łączyć z sześciobiegową przekładnią manualną lub automatyczną, a wyższe wersje oferowały napęd na obie osie ALL4.

Jakimi parametrami dysponowały odmiany benzynowe?

Podstawowy wariant One generował 98 KM mocy i 153 Nm momentu obrotowego, rozpędzając się do 100 km/h w 11,9 sekundy z manualną skrzynią. Po liftingu w 2014 roku prędkość maksymalna tej wersji nieznacznie wzrosła – z 173 do 175 km/h. Znacznie bardziej dynamiczny był Cooper S, który w wersji z 2010 roku osiągał 184 KM i 240 Nm (260 Nm z funkcją overboost), a po modernizacji jego moc podniesiono do 190 KM. Sprint od 0 do 100 km/h zajmował mu wtedy 7,5 sekundy, a prędkość maksymalna wynosiła 218 km/h.

Szczytową odmianą był John Cooper Works ALL4. Dzięki doładowaniu jego silnik o pojemności 1,6 litra osiągał 218 KM i 280 Nm momentu obrotowego, a z overboostem aż 300 Nm. Przyspieszenie od 0 do 100 km/h zajmowało mu zaledwie 6,9 sekundy, co przy masie własnej crossovera było imponującym wynikiem. Poniższa tabela zbiera kluczowe osiągi odmian benzynowych z początku produkcji pierwszej generacji:

Co wyróżniało jednostki wysokoprężne w pierwszej odsłonie?

Gama diesli w pierwszej generacji opierała się na silnikach 1.6 o mocy 90 lub 112 KM oraz mocniejszej, dwulitrowej jednostce. Silnik One D generował 90 KM i 215 Nm momentu obrotowego. Jego spalanie było bardzo niskie i po modernizacji w 2014 roku wynosiło jedynie 4,2 l/100 km. Odmiana Cooper D oferowała 112 KM i 270 Nm, co pozwalało na osiągnięcie 185 km/h prędkości maksymalnej.

Najmocniejszy wariant wysokoprężny Cooper SD z silnikiem o pojemności 1995 cm³ generował 143 KM i solidne 305 Nm momentu obrotowego, dostępne już od 1750 obr./min. Dzięki temu sprint do 100 km/h zajmował mu 9,3 sekundy, a prędkość maksymalna wynosiła 198 km/h. Wersje z napędem na cztery koła ALL4 zapewniały lepszą trakcję, lecz osiągi nieco spadały z uwagi na większą masę własną i opory układu przeniesienia napędu.

Jakie specjalne wersje rajdowe i terenowe skonstruowano na bazie tego modelu?

Na bazie pierwszej generacji powstała rajdowa konstrukcja Mini John Cooper Works WRC. Za jej przygotowanie odpowiadała firma Prodrive. Pojazd wyposażono w turbodoładowany silnik 1.6 o mocy szacowanej na około 300 KM i stały napęd na cztery koła. Debiut w rajdowych mistrzostwach świata przypadł na sezon 2011.

Jeszcze większy rozgłos przyniosła odmiana do rajdów terenowych, skonstruowana przez zespół X-raid. Mini All4 Racing napędzane było zmodyfikowanym, trzylitrowym turbodieslem BMW N57. Jednostka ta osiągała imponujące 700 Nm momentu obrotowego i moc 300 KM. Tak skonfigurowany samochód odniósł spektakularne zwycięstwa, między innymi w rajdzie Dakar 2012, gdzie triumfował Stéphane Peterhansel, oraz w Baja Poland 2012, gdzie najlepszy był Krzysztof Hołowczyc.

Następcą legendarnego All4 Racing została rajdówka Mini John Cooper Works Rally, zbudowana na bazie drugiej generacji Countrymana i debiutująca w Rajdzie Dakar 2017. Sercem tej maszyny był zmodyfikowany sześciocylindrowy, rzędowy silnik wysokoprężny BMW B57 o pojemności 2993 cm³, który generował 261 kW (około 355 KM) i 770 Nm momentu obrotowego.

W drugiej generacji gamę w 2019 roku wzbogaciła wersja hybrydowa plug-in Countryman SE. Łączyła ona niewielki, trzycylindrowy silnik benzynowy 1.5 o mocy 136 KM z jednostką elektryczną. Łączna moc systemowa wynosiła 224 KM, a maksymalny moment obrotowy sięgał 385 Nm. Dzięki akumulatorom możliwe było pokonanie około 42 kilometrów wyłącznie na prądzie i rozpędzenie się w tym trybie do 125 km/h.

Co nowego wnosi trzecia generacja i gdzie jest produkowana?

Trzecia, najnowsza generacja modelu to przełom pod wieloma względami. Po raz pierwszy crossovera tej marki wytwarza się w Niemczech, w fabryce koncernu BMW w Lipsku. Przeniesienie produkcji do Saksonii wiąże się z wykorzystaniem platformy UKL2, dzielonej z pokrewnym BMW X1.

Fabryka w Lipsku jest jednym z najbardziej zaawansowanych i ekologicznych zakładów motoryzacyjnych na świecie. Do zasilania wykorzystuje między innymi cztery turbiny wiatrowe o wysokości 190 metrów oraz magazyn energii zbudowany z 700 baterii odzyskanych z modeli BMW i3. Lakiernia, jako pierwsza na świecie, do procesów technologicznych używa wodoru zamiast gazu ziemnego. W produkcji wykorzystuje się także materiały z recyklingu: felgi w 70% składają się z odzyskanego aluminium, a elementy wykończenia kabiny, jak pokrycie deski rozdzielczej czy dywaniki, powstają z przetworzonych butelek PET.

Jakie opcje napędowe oferuje najnowsza odsłona?

W trzeciej generacji zadebiutowały warianty w pełni elektryczne, dostępne w dwóch odmianach. Countryman E napędzany jest silnikiem o mocy 150 kW (203 KM), podczas gdy wersja SE ALL4, z napędem na obie osie, osiąga 230 kW (312 KM). W obu przypadkach zastosowano wyjątkowo płaską baterię o pojemności 64,7 kWh, która umożliwia przejechanie około 450 kilometrów na jednym ładowaniu. Jej konstrukcja pozwoliła na zachowanie przestronności kabiny bez podnoszenia podłogi.

W ofercie nadal dostępne są także jednostki spalinowe współpracujące z siedmiobiegową, automatyczną skrzynią DCT. W zależności od konfiguracji, nadwozie opiera się na rozstawie osi wynoszącym 2692 mm. Masa własna pojazdu waha się od 1620 do 2075 kg w zależności od rodzaju napędu i wyposażenia, co jest odczuwalnym wzrostem względem poprzednich generacji.

Jakie opinie zbiera ten crossover i dla kogo jest najlepszym wyborem?

Model ten od początku budził skrajne emocje, co doskonale oddają opinie użytkowników. Jeden z nich, Powagosław, z przymrużeniem oka stwierdził, że „Countryman też nie jest od tego, żeby nim jeździć. To ozdoba, dekoracja. Fajna.”, dając mu 78% pozytywnej oceny. Ta opinia podkreśla ogromną wagę stylistyki i wizerunku, jaką przywiązują nabywcy.

Zupełnie inne spojrzenie prezentuje użytkownik Luzacjusz, który zauważa praktyczny aspekt: „Pierwsze prawdziwie praktyczne Mini, choć SUV-em jest raczej umownie. Ale w autach tej marki bardziej od pragmatyzmu liczy się właśnie ta stylowa umowność.”. Wskazuje to na kompromis, jaki udało się osiągnąć konstruktorom, łącząc charyzmatyczne „go-kart feeling” z nadwoziem oferującym funkcjonalność. Auto sprawdzi się zwłaszcza u mieszkańców przedmieść i osób lubiących siedzieć wyżej za kierownicą, które nie chcą rezygnować z nietuzinkowego stylu.